تنها 20 قدم  ما را، قرنی از هم جدا کرد...

توی دلش یک حفره ی خالی سیاه می یافت و چیزی مثل دهل آرام و یکریز می کوبید. صاعقه ای زبانه کش، چشم هایش را داغ می زد.

آرام قوس می آمد و نگاهش را از گوشه ی تخت به تکه آسمان اتاقشان می دوخت و گویا ناگه خویشاوندی غریبی با آن می یافت؛ آن دم نه انسان بود، نه نبات، نه خودش، هیچ، هیچ..

دستهاش تا صبحِِ جنبش آویزان می ماند و نگاهش معلق بین سقف کوتاه و آسمان سنگین.

هم اتاقی ها به نظم ساعت برمی خواستند و دست و رو می شستند و بساط صبحانه می چیدند

 و او چشمهای سنگینش را می بست تا از تمام سوال و جواب های دنیا فرار کند.

ساعت ها ساعت ها نگاهش با سقف گره داشت و وجودش زیر سنگینی اتاق له می شد. دستش را می دید که همچو چوب خشکی پلاسیده بود و می اندیشید که چند روز است؟ چند هفته؟ و مبهوت می ماند از این جان سختی هولناکش!   و روز تمام می شد و باز سمفونی عذاب آغاز.

تمام سرانگشت هایش تب می کرد و جیغ می کشید.  انگار؛ انگار حجمی به جنون در  تقلای آزادی از انگشت ها جانش را پاره می کرد. و شگفتا که عبث می پیمود. عبث می پیمود. شگفتا! عبث می پیمود...  

دوباره بیداری و...دست و رو می شست و تمام افکارش را توی دستشویی خالی می کرد و لمحه ای نگاهش گره می خورد به دخترک دور آینه.

توی کلاس بود و نبود. قلم بود و حرف را گم می کرد.   به گمانم از آن روزها بود که خودش هم گم شد..!

شب ها خواب می دید. اما نه این بار بی اویی را ؛  بی کسی را.  تمام حس های جسته و نجسته اش، مژه های تاب خورده اش و همه ی آرزوهای از یاد رفته، سنگینی تلخ آن دهلیز سیاه یأس را تا عمق لا ادراکش می فهمید، می چشید و می گداخت.

نخاله ای می پنداشت خود را که وسط کهکشان بیگانه ای پرت شده بود ؛ بی هیچ آتیه و پیشنه ای. یک بی اصل و نصب به تمام معنا. یک تنها، یک خود ملعون. یک خدای رجیم...

چیزی مثل دهل همچنان یکریز و پی در پی می کوبید و می لرزاند...

دین اسلام اوجالوب خلق نماز خوان اولاجاق

گله جق غیرتده فاسق ، اولاجاق اهل تمیز

ایتدیقی معصیته جمـــــــله پشیمــان اولاجا ق

بیر محرمده چخوب شاهـقلی بو مسجد دن

بیر ده بو آیده گلــــوب داخـل ایوان اولاجا ق

روزه سین میل ایلینلر کیخاجاقلار سفـره

ایله بیر هاموسی زوار خـــراسان  اولاجا ق

او آداملار که ایدوب میلته چوخ جور وستم

هاموسی بیر گئجه ده قاری قرآن  اولاجا ق

هیچ گناه اولماسا بسدور بیزه بو صوم وصلاه

قبر ایچینده بیزه او حائیل سوزان اولاجاق

پ.ن: اذانمان بوی کفر می دهد به حد کافی و بزرگ شده ایم به حد کافی. پس خواستم کمی بخندیم در این قحطی کفایت. همین و دیگر هیچ

پ.ن۲: شعر از میرزا حسین کریمی مراغه ای

بالاخره  تنها ماندم. الان دکتر رفت، کاغذ و قلم و مداد را برداشتم، می خواستم بنویسم، نمی دانم چه؟ یا اینکه مطلبی ندارم و یا از بس که زیاد است نمی توانم بنویسم. این هم خودش بدبختی است. نمی دانم؛ نمی توانم گریه بکنم. شاید اگر گریه می کردم اندکی به من دلداری می داد! نمی توانم. شکل دیوانه ها شده ام. در آینه دیدم موهای سرم وز کرده، چشم هایم باز و بی حالت است، فکر می کنم اصلن صورت من نباید این شکل بوده باشد، صورت خیلی ها با فکرشان توفیر دارد، این بیشتر مرا از جا در می کند...

*

خسته شدم، چه مزخرفاتی نوشتم؟ با خودم می گویم: برو دیوانه، کاغذ و مداد را دور بینداز، بینداز دور، پرت گویی بس است. خفه بشو، پاره بکن، مبادا این مزخرفات به دست کسی بیفتد، چگونه مرا قضاوت خواهند کرد؟. اما من از کسی رودربایستی ندارم، به چیزی اهمیت نمی گذارم، به دنیا و مافی هایش می خندم.

هرچه قضاوت آنها درباره ی من سخت بوده باشد، نمی دانند که من پیشتر خودم را سخت تر قضاوت کرده ام. آنها به من می خندند، نمی دانند که من بیشتر به آنها می خندم، من از خودم و همه ی خواننده ی این مزخرفها بیزارم.

*

پ.ن: زنده بگور  ،    صادق هدایت ،    تهران 1309